سایه رز

چهارشنبه ٥ بهمن ،۱۳٩٠

اوایل دوست داری تولدت برای مادر و پدرت مهم باشه...

یه کم بعد دوست داری برایت جشنی بگیرن و دوستهای مدرسه ات رو دعوت کنی و کادو بگیری ...

کم کم که دیگه حوصله ی مهمونی و این شلوغ بازیها رو نداری... ترجیح میدی دوستهای خاصِت بهت یادآوری کنن که به یادتن...

اما وقتی این رو هم داری... شبش که داری می خوابی... چشمهاتو بستی... یاد این میافتی که تو تمام این سالها... تا حالا شده به خودت تبریک بگی؟ که البته بعد این سوال... خیلی سریع... سوال دیگه ای به ذهنت می رسه که... "بابت چی؟؟؟؟؟؟!" که مثلا در چنین روزی امکان این به تو داده شده که باشی و نفس بکشی و فکر کنی؟ که فکرت راهت ببردت و تصمیمت بچرخوندت؟ و در نهایت در این حال و هوا... بودنت معنا پیدا کنه و وجودت محو نگاهت بشه؟ و تو اون سایه ای باشی که باید می بودی؟

جدا تبریک دردناکی ست اگر همه ی آنچه که باید بشود و... البته نشود.

که تو... نزدیکترین فرد زندگی خودت... ندانی و نفهمی و نتوانی که چگونه باید زندگی کنی! چگونه باید آنی باشی که به خاطرش زاده شدی! که چگونه این فاصله ی خواستن تا بودن باید طی شود؟!

متاسفانه با همان چشمهای بسته... خسته از تمام این افکار خوابت می برد و امسال هم وقت نمی کنی به خودت تبریک بگویی...

¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٤۸ ‎ق.ظ توسط سایه . . . . . . . . .

پيام هاي ديگران ()

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

سه‌شنبه ۱۳ دی ،۱۳٩٠

خیلی دوست دارم.......

خیلی خیلی زیاااااااااااد

پ .ن :

تا حالا شده حس کنی از شدت دوست داشتن داری منفجر میشی؟

¤ نوشته شده در ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ توسط سایه . . . . . . . . .

پيام هاي ديگران ()

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~